In vorige blogs vertelde ik al over hoe Portugal mijn inspireerde tot het schrijven van romans. Daarnaast put ik inspiratie uit dingen die ik lees, andere mensen mij vertellen, maar uiteraard ook over dingen die ik zelf, of mijn naaste omgeving, meemaak. Helaas zijn dat niet altijd leuke dingen. Omdat mijn boeken gebaseerd zijn op levensechte personen is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Ik noem ze wel feelgood romans, maar met een randje. Soms is het randje pure fantasie. Gelukkig maar. Mijn moeder vroeg na het derde boek nogal angstig: 'je hebt het toch niet allemaal zelf meegemaakt?' Ik kon haar geruststellen. Nee, ik ben gelukkig nooit verkracht, opgesloten, mishandeld of alcoholist geweest.  Ik heb nooit seks gehad voor geld, geen lesbische relatie gehad en dat is maar goed ook. Stel je voor dat je alles wat je personages meemaken zelf beleefd moet hebben, dat zou een drama worden.

Toch is schrijven wel een manier om zaken te verwerken; nare dingen die in je directe omgeving plaatsvinden en dat geldt met name voor het boek Tweestrijd in Alvor. Eerst ontmoette ik een Belgische dame in Portugal wiens man terminaal bleek te zijn en haar verhaal inspireerde mij al. Hoe leef je met iemand samen waarvan je weet dat het einde in zicht is? Welke keuzes maak je? Hoe houd je dat vol? Het idee ontstond al in mijn hoofd evenals de locatie. Toen gebeurde echter het onvoorstelbare. Mijn lieve schoonzusje, slechts 41 jaar, kreeg na 7 jaar schoon te zijn geweest van borstkanker plotseling de diagnose leverkanker en de mededeling dat ze waarschijnlijk nog slechts 6 weken te leven had. Het is onvoorstelbaar wat er dan door je heen gaat. Ze was net als ik zelf enig kind en wij voelden ons echt zusjes in onze schoonfamilie. Ik durf met recht te zeggen dat we zusjes en vriendinnen waren, we spraken af zonder onze mannen én met onze mannen, gingen wandelen, winkelen, uitgebreid theeën en hadden de grootste lol om de 'rare' familie waar we met z'n tweetjes in beland waren. De 6 weken heeft ze niet gehaald, nauwelijks 6 dagen en alles wat ze nog wilde doen, is niet meer gelukt. Ze had nauwelijks de tijd om afscheid te nemen van haar drie kinderen, pubers nog, en haar man, mijn zwager.

De schok was enorm. Niet alleen de leeftijd, maar met name de snelheid. In diezelfde periode waren wij bezig met de aankoop van ons tweede huis in Portugal, maar op dat moment interesseerde me dat niets meer. Ik had al plannen gemaakt daar met haar heen te gaan, maar het leven besloot anders. Weken, maanden, kwam er geen letter op papier. Ik was in shock, kon me niet concentreren en dacht zelfs nooit meer een boek te schrijven.

Toch begon het uiteindelijk te kriebelen. Ik boekte een vlucht naar Faro, niet alleen naar ons huis waar ik ook nog herinneringen had aan mijn schoonzusje, maar ging drie nachten naar Alvor. Het oorspronkelijke idee hield ik aan, een man wiens einde nadert maar die terug wil naar het land waar zijn moeder vandaan komt en waar hij zoveel mooie herinneringen aan heeft. Zijn partner gaat mee, alsmede zijn beste vriendin, die hem al van jongs af aan kent, maar die vanwege persoonlijke redenen helemaal niet terug wil naar Portugal. Al mijn emoties kon ik in dit verhaal kwijt, verdriet, rouw, boosheid, maar raar genoeg ook humor en vooral heel veel liefde. Het boek was een rouwproces, louterend, pijnlijk af en toe, maar ook een bijzondere ervaring om te schrijven. Ik durf te beweren dat het mijn meest persoonlijke en meest emotionele boek is geworden, maar het is geen drama. Ik schrijf romans, dus naast het verdriet is er ook volop ruimte voor de liefde, hoop en een glimlach. Ik heb het boek Tweestrijd in Alvor dan ook geschreven met Yvonne in mijn gedachten en mijn hart en het ook aan haar opgedragen. Geniet ervan!