Ik zei al eerder dat mijn fantasie op allerlei manieren wordt getriggerd. Zo vlogen Ralph en ik een jaar of 5 geleden naar Porto voor een 14-daagse rondreis. Al vanaf de eerste avond in Porto voelde ik me thuis en werd ik bestormd door ideeën. Ik was een soort van betoverd door allerlei mooie plekken en ik ontdekte bijzonderheden die ik wilde delen. Vaak is dat al genoeg om aan een boek te beginnen. Het is heerlijk om zelf na afloop van een reis het nog een keer te beleven door de ogen van mijn hoofdpersoon. Het was dan ook geweldig om Romée door Porto te laten slenteren en nogmaals te genieten van alles wat we daar hebben gezien, zoals de Torre dos Clérigos, de 2-laagse Dom Luis brug waar je als voetganger het bovenste dek kan delen met de langsrijdende metro (altijd weer een bijzondere ervaring) en de zonsondergang aan de zuidkant van de Douro in Vila Nova de Gaia waar alle porthuizen zitten en vanwaar je Porto 's avonds oranjerood ziet kleuren.

Natuurlijk ben je er nog niet als je een locatie hebt. Ik schrijf tenslotte romans en geen reisboeken, maar het is een begin. Als je een locatie hebt en een hoofdpersoon begint het 'spel'. Uiteraard is in de Douro vallei en Porto 1 ding heel belangrijk, dat is de port. Hoewel we portproeverijen hebben bezocht en wijngaarden, ben ik uiteraard geen wijnboer en mijn hoofdpersoon dus ook niet. Maar ... ik kan haar wel op een wijngaard plaatsen en hoe dan? Misschien als werkneemster of als aangetrouwd familielid. Net als ik zonder ervaring met zelf port maken. Maar als aangetrouwd familielid is er een man en als die er al is, is er geen roman meer te schrijven. Triest, maar dan moet ze dus weduwe zijn ... en een nieuwe liefde ontmoeten. Kijk, dan is er al een begin.

En zo onstaat dan langzaam, in stukjes en beetjes, een verhaal. Omdat we zelf tijdens onze rondreis twee nachten gelogeerd hadden op een B&B op een voormalige wijngaard was de locatie snel 'bedacht'. Zoals vroeger de slogan van Maggi: 'een beetje van mezelf, een beetje van Maggi.' Dat heet dichterlijke vrijheid. Ik kies een locatie, een fictieve B&B die dan weer lijkt op die waar we zelf hebben gelogeerd en ik kan weer verder. Zo is Onthulling in Porto tijdens onze rondreis al grotendeels ontstaan.

Dat is het heerlijke van fictie schrijven. Je mag alles, werkelijkheid en fantasie lopen door elkaar heen en het is aan mij om er een samenhangend en geloofwaardig geheel van te maken. Dat dit best wel goed lukt, bewijst de ooit door mijn moeder gestelde (best op bezorgde toon) vraag na het lezen van mijn eerste drie boeken: 'dit heb je toch niet allemaal meegemaakt?' Nee mam, dat is fictie. Het mag duidelijk zijn dat mijn moeder, een nuchtere boerendochter met weinig inlevingsvermogen en fantasie daar moeite mee had, maar het bewees ook dat mijn boeken geloofwaardige situaties beschreven omdat ze bijna dacht dat het mij allemaal zelf was overkomen. Gelukkig niet. Stel je voor. Het is heerlijk om karakters van alles te laten meemaken wat je zelf misschien wel zou willen, maar niet durft. Of wat bij jezelf mis is gegaan, bij mijn personages te laten lukken. Uiteraard laat je ze soms ook dingen meemaken die je zelf absoluut niet wilt beleven. Weduwe worden, borstkanker krijgen, scheiden, het hoort allemaal bij het leven, het is herkenbaar voor veel van mijn lezers maar godzijdank hoef ik niet alles letterlijk aan de lijve te ondervinden om er over te kunnen schrijven.

Op dit moment zit ik in de tuin van ons Nederlandse huis, in het zonnetje (eindelijk) met een kat naast mijn stoel en de was aan de lijn. Het zou zo maar in Portugal kunnen zijn. Zodra ik dit stukje af heb, ga ik verder met mijn 25ste!!!! boek en het zou zo maar kunnen dat mijn hoofdpersoon de was gaat ophangen. Fictie en realiteit lopen soms door elkaar heen.