Thuis in de Algarve was meer dan alleen de titel van mijn tweede boek. Het staat ook symbool voor hoe zeer we vanaf het allereerste moment genoten van ons tweede huis, van het land en de cultuur. We voelden ons er vrijwel onmiddellijk thuis, al bleven er dingen waar we ons over konden verbazen.
Zo zat ik in 2015 bij de Financas, of te wel het belastingkantoor, te wachten om me te registreren als eigenaar van een vakantiehuis voor de verhuur. Ik moest een geschat inkomen opgeven en kreeg ter plekke achter de computer van een medewerker uitleg over het inloggen en invullen van de gewenste gegevens. Zie ik hier in NL nog niet gebeuren bij een belastingkantoor, als je daar sowieso al binnen zou kunnen komen.
Terwijl ik op mijn beurt zat te wachten, verdween er bij het loket naast me het een na het andere briefje van tien, contante betalingen van vooral oudere Portugezen. Tot op de dag van vandaag geen idee welke belasting dat geweest is, maar ook dat zie ik in NL niet snel gebeuren. Nu heb ik het over 2015 en zijn er sinds die tijd met name op het digitale vlak veel veranderingen doorgevoerd, maar toch … het zou me niet verbazen als het nog steeds kan. Ook bij de waterleidingsmaatschappij kon in elk geval in die tijd nog contant worden afgerekend. Inmiddels gaat dat volledig digitaal, automatisch incasso, online meterstanden doorgeven en hebben ze heel wat stappen gezet.

Als ik hieraan terugdenk zie ik ook weer die zaterdag in februari 2014 voor me. We reden met de makelaar mee om voor de eerste keer naar het huis in Porto  Carvalhoso te gaan kijken. Een weg dwars door een groepje huizen, langs een ouderwetse wasplaats waar nog een oud omaatje de was aan het doen was en vervolgens over een rustig stromende rivier. Niet echt een brug, meer een vijftal duikers met een betonnen plaat erover. Later hoorden we van Engelsen dat het regelmatig voorkwam dat bij hevige regen het water bovenlangs de betonnen plaat stroomde omdat het er niet allemaal onderdoor paste. Misschien maar goed dat we dat toen nog niet wisten. Het idee misschien wel ‘afgesloten’ te zitten in ons huis zonder weg te kunnen zou ons hebben kunnen afschrikken.

Op deze dag echter was het rustig, geen regen, wel bewolkt, maar een temperatuur van een graad of 17, prima februariweer. We zagen het huis en met name het uitzicht en we waren verkocht. Vanaf het eerste moment voelden we ons er thuis en dat gevoel is gebleven. Ondanks de cultuurverschillen, de soms trage bureaucratie, de taalproblemen en het toegenomen (massa)toerisme. Het was met name dit gevoel dat ik door de figuur van Tessa wilde laten meebeleven. Hoe kon een Nederlandse vrouw zelfs maar overwegen zich plotsklaps in Portugal te vestigen? Alleen voor de liefde? Nee! Liefde alleen is niet voldoende. Je moet het land zelf ook in je hart sluiten, de cultuur, het eten, de natuur en het klimaat. En natuurlijk de Portugezen zelf. Bescheiden, rustig en behulpzaam, al lopen ze daar niet mee te koop. Ze zijn terughoudend, vinden ons Nederlanders vaak maar druktemakers, maar als je ze nodig hebt, zijn ze er. Tenminste, dat hebben wij tot nu toe zo ervaren. Als we in NL zijn missen we Portugal, als we in Portugal zijn, missen we hooguit wat familie en vrienden. Hopelijk genieten jullie via mijn boeken net zo van Portugal als wij.