Zomer in de Alentejo is ontstaan na een rondtrip door - hoe kan het ook anders - de Alentejo, de grote provincie die ten westen van Lissabon en ten noorden van de Algarve zo'n groot deel van Portugal beslaat. Het is een bijzonder landschap, grote delen zijn vrijwel leeg en worden gebruikt voor kurkeiken, varkens en koeien. Op andere stukken worden druiven geteeld of olijfbomen. Als je er met het vliegtuig overheen vliegt, bijvoorbeeld op weg naar Faro, kun je de grote cirkels in het landschap zien die worden veroorzaakt door de sproei-installaties. 

De Alentejo boeit me. Het is niet vlak, maar meer golvend en tijdens zonsondergang kan het landschap met de net geschilde kurkeiken een bijna Afrikaans aandoend sfeertje hebben. Oranje. Alsof er elk moment een olifant langs kan komen. We maakten een trip dwars door de Alentejo naar Portalegre en Marvao, waarna we via Tomar (niet wetende dat we daar ooit een huis zouden kopen) zouden doorrijden naar de westkust om uiteindelijk weer in de Algarve te eindigen. 

In de buurt van Portalegre belandden we in Alegrete. Een redelijk standaard Portugees dorpje, niet bijzonder klein, niet bijzonder groot. Een stuk of twee, drie cafeetjes, een pharmacia, pastelaria, mini-mercado en een eenvoudig restaurant.  Terwijl we door het dorp liepen, het vervallen kasteel bezochten en uitkeken over de omgeving, ontstond er een idee. Iemand die door Portugal trok, op zoek naar werk en de liefde... Ik kon haar laten beginnen in de mij al vertrouwde Algarve en dan met haar meereizen door de Alentejo. Het begin was er weer. Een fictief boerderijtje net buiten Alegrete werd een tijdelijke woonplaats. Een turismo rural in het dorp zelf werd haar werkplek. En het hondje Bo waar ik dezelfde zomer in Nederland een paar weken op mocht passen, deed eveneens zijn intrede in het verhaal. Soms lijkt schrijven op breien of naaien, je knoopt van alles aan elkaar en hoopt dat het eindproduct één geheel vormt. 
Met alleen een locatie ben je er natuurlijk niet. De hoofdpersoon is nog veel belangrijker. Ik wilde iemand die lange tijd in Portugal kon zijn, maar hoe dan? Iemand die de taal sprak, dus misschien als kind er had gewoond of... ja, dat was het, in Brazilië had gewoond en daar was opgegroeid. Julia was geboren en hup, weer een puzzelstukje. 
Zo onstond er langzaam een levensecht personage, een vrouw van vlees en bloed, op zoek naar liefde en geluk, maar zoals (bijna) altijd in het leven met volop hobbels onderweg. Ik gaf haar een vriendin, Paula, dochter van een Nederlandse man en een Portugese vrouw, zodat ook zij - net als Julia - na school naar Portugal wilde vertrekken.
Om het geheel een extra spannend accent te geven, deed Miguel zijn intrede. Een man waar Julia een kortstondige - maar rampzalig geëindigde - relatie mee beleefde, die niet zonder gevolgen bleef. 
Over de rest van het verhaal kan ik natuurlijk niet heel veel vertellen voor degenen die het boek nog niet gelezen hebben, maar ik verzeker je, het wordt spannend en zelfs gevaarlijk. Uiteindelijk eindigt Julia weer op de kleine boerderij net buiten Alegrete maar dan zijn we inmiddels bijna twintig jaar verder en is er heel wat gebeurd in het leven van beide vrouwen. 
En dat enkel doordat de rondtrip van een paar dagen door de Alentejo mij ervan overtuigde dat ik mijn liefde en bewondering voor het landschap wilde delen met mijn lezers. Dat heb ik geprobeerd door de ogen van Julia en hopelijk is dat gelukt. Ik hoor het graag.