Wij mensen willen graag geloven dat het leven maakbaar is. Dat we zelf de regie hebben, zelf bepalen wat en wanneer iets gebeurt. Toch weten we maar al te goed dat dit niet zo is. Dingen overkomen je, al of niet bewust, gepland of ongepland. Ik heb al eerder geschreven dat ik persoonlijke emoties en gebeurtenissen verwerk via mijn boeken, zoals het verlies van mijn schoonzusje dat centraal stond in Tweestrijd in Alvor. Het onterechte van haar dood, het zo sterke gevoel dat dit niet had mogen gebeuren, niet op die leeftijd, niet zo snel, dat gevoel was zo aanwezig dat ik wist dat ik er nog niet klaar mee was. Daarom heb ik Loslaten in Portugal geschreven. Hierin kon ik Merel wel laten genezen van borstkanker, haar wel een nieuwe kans op een toekomst geven, haar laten doorleven.

Ik maakte van haar een vrouw die haar tweede kans met beide handen greep. Ze besloot haar dromen van vroeger na te jagen, haar huwelijk dat een sleur geworden was, maar waaruit ze tijdens haar ziekte niet durfde te ontsnappen, alsnog te laten verbreken. Te kiezen voor zichzelf. Vervolgens werd ze de vrouw die voor veel vrouwen van een jaar of veertig, vijftig zo herkenbaar is. Wat doe ik met de rest van mijn leven? Hoelang blijf ik me vasthouden aan dingen omdat ze vertrouwd zijn, veilig, maar waar mijn hart niet echt meer naar uit gaat. Durf ik de stap te nemen om voor mezelf te kiezen, risico te lopen. Ga ik emigreren? Ga ik scheiden? Vragen die velen van ons herkennen en waar we, afhankelijk van ons karakter en onze mogelijkheden, op reageren. Dat is het fijne van schrijven. Van virtuele hoofdpersonen. Je kunt ze alles laten doen wat je wilt, je kunt ze alle mogelijkheden geven, die je zelf misschien niet hebt. Je kunt een heel leven verzinnen, nieuwe liefdes, nieuwe kansen, nieuwe omgeving. En zo plaatste ik Merel in het hart van Portugal, waar een jeugdvriendin een huis aan het opknappen is met alle voor- en tegenspoed die daarbij komt kijken. Hoewel ze een gedeeld verleden hebben, hebben ze elkaar ook jaren niet gezien en hebben ze los van elkaar dingen meegemaakt die hen heeft gevormd. Groeien ze juist weer naar elkaar toe of niet? Het mooie van schrijven is dat alles mogelijk is, dan is het leven wel degelijk maakbaar, onder controle. Hoewel…. ik heb al eerder gezegd dat mijn hoofdpersonen soms met het verhaal op de loop gaan. Naarmate ik ze beter leer kennen, me meer in hen verplaats, doen ze soms dingen die ik niet van te voren bedenk en maken ze hun eigen verhaal ervan. Dat geeft hoop. Als zelfs fictieve personages hun leven in eigen hand kunnen nemen, tegen de wens of verwachting van de schrijver in, kunnen wij dat als mensen toch ook? Ondanks verwachtingen van onze omgeving, ondanks de druk van familie, werk of vrienden, zouden we moeten leren luisteren naar ons hart, ons gevoel en soms echt volmondig moeten kiezen voor onszelf. Onze passie. Onze droom.

Niet uitstellen als het niet per se hoeft. Niet zeggen dat komt wel als ik met pensioen ben of als ik 50 ben of 60. Durf je passie te volgen, ondanks meningen van anderen. Zoek de mogelijkheden ook al lijken die er misschien niet te zijn. Als je werkelijk wilt emigreren, van baan wil veranderen, van je hobby je beroep wil maken of wat dan ook, probeer het ook werkelijkheid te laten worden. Alsof je je eigen verhaal schrijft zodat je geen spijt hebt van dingen die je hebt nagelaten. Hooguit spijt van iets dat je hebt gedaan en verkeerd is gegaan. Maar dan heb je het in elk geval geprobeerd.

Merel volgt haar droom, kiest impulsief voor een nieuw leven in Portugal, laat letterlijk en figuurlijk al het oude los. Natuurlijk is dat voor een fictief personage gemakkelijk, kan ik dat leuk verzinnen en laten uitkomen, maar ik hoop dat het ook een soort kleine les is voor iedereen die zijn of haar dromen heeft en ze misschien (nog) niet durft na te jagen. Probeer het! Grijp je kansen. Leef!