Datum:  8-09-2025    Schrijven in Portugal, blog 29 Roman nummer 29, ongelooflijk. Wie had dat ooit gedacht? Waarheid in Andalusië speelt zich, zoals de titel al verraadt, voor een groot deel af in het zuiden van Spanje. De plaatsen die erin voorkomen hebben we bezocht tijdens onze Andalusië trip afgelopen februari: Cadiz, Ronda, Olvera, Montecorto.  Deze 14-daagse trip was voor ons een 'vakantie in een vakantie', hoewel, als je een half jaar in Portugal verblijft, is er dan nog sprake van vakantie? Vakantie is - voor mij - toch wel het niet in je eigen huis slapen, maar in een huis, hotel, appartement of wat dan ook van iemand anders. Waar je niet de was hoeft te doen, de tuin hoeft bij te houden en hoeft na te denken over onderhoud. Alhoewel, met de luxe van twee huizen in Portugal, in twee totaal verschillende gebieden, voelt het ondanks het werk wat er moet gebeuren toch ook nog deels als vakantie. Rust, ruimte, mooie natuur, lekker weer, allemaal ingrediënten van een geslaagde vakantie. Dat er af en toe gras gemaaid moet worden, geverfd, geklust ...ach, je moet toch iets te doen hebben? Alleen maar vakantie vieren wordt ook saai en daar ben ik een te bezige bij voor. Ik kan niet de hele dag doorbrengen met wandelen, lunchen en schrijven. Ja, een paar dagen op rij, maar dan vind ik het toch ook wel weer lekker om echt iets te doen. Iets te zien gebeuren. Fruitbomen snoeien, een muur schilderen, tegeltjes plakken, noem maar op. De luxe - en dat is wel het ultieme vakantiegevoel - is echter wel dat er niets echt moet. Oke, er is een planning, maar die is redelijk 'open' dus er is volop ruimte voor dagjes weg, impulsieve city trips, bezoekjes aan het strand of wat dan ook. Misschien is dat dan toch wel vakantie, het gevoel van ultieme vrijheid. Kunnen gaan en staan waar we willen, ook als er bij terugkomst moet worden gedweild of gewassen. Het mag namelijk ook morgen.  Die vrijheid wil Mira, een van mijn hoofdpersonen in Waarheid in Andalusië, ook graag ervaren. Haar leven staat namelijk al zes jaar lang in het teken van verbouwen. Eigenhandig, met wat hulp, een vervallen stadswoning in Tavira omtoveren tot een bloeiende B&B. De droom van veel emigranten. Waarom toch? Ook Mira gaat zich dat steeds meer afvragen nu het einddoel in zicht komt. Is dit wat ze werkelijk wil? Zich elke dag uit de naad werken om anderen een fijne vakantie te bezorgen? Haar nichtje Jasmin is totaal anders. Zij reist de hele wereld over als reisleidster/hostess, bezorgt op haar manier ook mensen een fijne vakantie, maar zonder de verantwoording/geldzorgen die Mira voelt. Ze staat beduidend luchtiger in het leven, maar is haar vrijheid-blijheid leventje nu echt wat haar gelukkig maakt? Beide vrouwen gaan op stap in Andalusië en behalve dat ze op zoek gaan naar Mira's verdwenen moeder, blijkt het ook een zoektocht naar hunzelf te worden. Wat maakt hen gelukkig? Wat willen ze echt? Wat heb je nu echt nodig om gelukkig te zijn? Is dat geld of is het vrijheid? Maakt werken gelukkig of kun je met minder toe?  Zelf hebben wij in 2023 die keuze gemaakt toen we besloten dat Ralph zou stoppen met werken. Niet omdat hij al met pensioen kon gaan (hij was 58, ik 56) maar omdat het financieel mogelijk was als we geen al te gekke dingen doen. Wat dan wel? GENIETEN. Waarom wachten? Hoeveel mensen stellen geen wensen, dromen, ideëen uit tot 'later' en dan blijkt er geen later te zijn. Waarom wachten tot we met officieel pensioen mogen en dan misschien niet meer in staat zijn te doen wat we willen. Nu zijn we nog fit, energiek en mobiel. Nu kunnen we de bergpaden nog op en neer, wie weet hoe stram we zijn als we eindelijk 67 zijn. Als we het worden. Op 15 september vertrekken we voor de tweede keer voor een half jaar naar Portugal. De eerste keer is ons bijzonder goed bevallen, dus dat zal nu niet veel anders zijn. We stellen niets meer uit, we doen wat we leuk vinden en of we dat dan vakantie noemen of gewoon 'leven' wat doet het er toe? Het is vrijheid, een luxe misschien zelfs wel om de tijd zelf te kunnen invullen met dingen die we zelf willen en kunnen doen. Geen vanzelfsprekendheid, we genieten er wel degelijk met volle teugen van en zijn ons er echt van bewust dat het niet iedereen gegeven is. Misschien genieten we daarom wel des te meer. Vakantie, leven, ervaren, er zijn ... hoe we het ook noemen, we gaan weer voor een half jaar op reis en dat levert ongetwijfeld weer een hoop inspiratie op.  ----------     8-09-2025, reactie van Aad Vlag Ik ben nu 70 en sinds mijn 56-ste met pensioen. Geen moment spijt, het leven wordt totaal anders. Ik voel mij niet oud, het irriteert mij enkel dat de maatschappij mij als oud benadert. Ouderen doen niet meer mee . Ik vind het best, ik programmeer, schrijf en sinds kort weer actief in de lokale politiek. Het leven is mooi... succes Ellen, 29 boeken... jeetje, pet af. ----------     << Terug >>