Datum:  4-02-2026    Overwinteren - anders dan anders Toen we in 2024 ons huis in de Algarve kochten waren we in januari meestal maar een weekje daar. We werkten allebei nog en moesten onze vakantiedagen over het hele jaar verdelen. Het was echter heerlijk om in de grijze Hollandse winter een weekje naar de zon te 'vluchten'. Op het moment dat Ralph eind 2023 stopte met werken was dat dan ook het eerste waar we ons op verheugden: overwinteren in Portugal. Zon. Warmte. Buiten ontbijten. Op een terrasje zitten. Januari tot maart 2024 is dat prima gelukt. Onze eerste 'overwinterperiode' was iets korter dan we wilden doordat mijn moeder in december haar heup brak en opgenomen werd, maar we hebben drie maanden kunnen genieten. De winter 2024/2025 werd al een iets ander verhaal. De eerste maanden waren nog best redelijk, maar begin 2025 werd het in heel Portugal (en ook in Spanje) natter en natter. En dat terwijl het in Nederland koud en zonnig was. Maar ja, dat was vast maar één jaar dachten we hoopvol. Dat werd vast niet het 'nieuwe normaal'. Of wel?  Deze winter slaat echter alles. Het lijkt wel alsof we het hele alfabet aan depressies en stormen over ons heen krijgen. We hebben Harry gehad, Joseph, Ingrid en toen kwam Kristin. Een lieve naam, maar wat een bitch! De hardste windstoten ooit gemeten van 208 km/h in centraal Portugal. Met name de regio Leiria en Nazaré kreeg het hard te verduren. Duizenden huizen beschadigd, 5 doden, tienduizenden omgewaaide en/of afgebroken bomen, rivieren buiten hun oever, noem maar op ... En nu, een volle week na de storm hebben we Leonardo op bezoek, de volgende storm met forse regenval en dat terwijl er nog steeds duizenden huishoudens zonder stroom, water en internet zitten.  Zelf hebben we (nog) niets te klagen. Ons huis in de Algarve is gespaard, ons huis in de buurt van Tomar had een paar kapotte dakpakken, maar moet - volgens onze buurman - weer hersteld zijn. In onze tuin is onze prachtige parasolden omgegaan, zonde, want dat is in de zomer een heerlijke plek om in de schaduw te zitten, maar het is een boom. Niet van levensbelang. Geen drama. Wat mij echter het meest verbaasd is dat er in de Nederlandse pers totaal geen aandacht aan wordt besteed. Even een berichtje omdat er in Silves (de Algarve) een Nederlandse vrouw was verdronken in een rivier, maar niets over tienduizenden huishoudens zonder stroom, andere doden, gigantische schade. Wel aandacht voor de VS waar mensen zonder stroom zaten door sneeuwval en over Spanje waar ze in Madrid sneeuw hadden. Portugal is een soort onzichtbare vlek. Bij elk weerbericht zien we enorme depressies overtrekken, maar de enige reactie is 'het weer in Portugal is wisselvallig'. Wisselvallig? Het halve alfabet aan depressies en stormen is wel iets meer dan dat. Voor ons is het nog steeds een soort vakantie. Natuurlijk hadden we op beter weer gehoopt. We moesten diverse klussen doen en de regen maakte dat lastig, maar uiteindelijk niet onmogelijk. Wij hebben een heel dak boven ons hoofd, stroom, water en een houtkachel die ons warm houdt. Maar hoe zit het met de tienduizenden Portugezen en anderen in met name centraal Portugal die wachten tot er hulp komt? Tot er eindelijk een dakdekker of aannemer beschikbaar is die kan helpen de gaten in het dak te dichten. Een hoogwerker die de gebroken electriciteitskabels komt repareren. Iemand met een kettingzaag die omgewaaide bomen die de weg versperren komt verwijderen. Afgelopen zomer waren er de vreselijke bosbranden (inspiratie voor mijn boek Portugese vlam), nu dit. Geloof me, hierover verschijnt geen boek. Dit is geen inspiratie, hier word ik alleen maar diep en diep triest van. Uiteraard helpt deze klaagzang niets. De zon gaat er niet van schijnen, de wind gaat (nog) niet liggen, maar ik heb mijn hart gelucht. Mijn frustratie gedeeld. Noord Nederland piept over code rood en treinen die een halve dag niet rijden, maar ze hebben stroom, water en warmte. Tel je zegeningen zei mijn oma vroeger, dat doen we ook absoluuut. Zodra de zon schijnt, zijn we buiten. Gaan we wandelen. Steentjes zoeken voor een vriendin die ze graag beschildert. Ze overwintert hier ook, het idee was te schilderen op de paar regenachtige dagen die er misschien zouden komen. Ze heeft al bijna honderd steentjes af .... te veel regenachtige dagen dus. Ondanks de regen  gaan we lunchen met vrienden, leveren we boeken af bij kennissen en genieten we van de uitstapjes tussen de buien door. We hebben nog een week of acht te gaan en ik blijf hopen dat het weer binnenkort weer omslaat, de zon terugkomt, de regen verdwijnt en bij iedereen alles kan drogen en hersteld kan worden. Hopelijk komt met het mooie weer mijn inspiratie terug en kan ik eindelijk beginnen aan boek 32.  ----------     6-02-2026, reactie van Mio Het weer is diep triest, je word er inderdaad zowat depressief van, zeker als die weinige momenten dat het droog/minder winderig en beetje zonnig is, je moet werken ----------     << Terug >>