Datum:  14-05-2026    Schrijven in Portugal, blog 32 Boek 32 liet een tijdje op zich wachten. Na het schrijven van Twijfel tussen de olijfbomen had ik een paar zogenaamde valse starts. Een begin van een verhaal, dat uiteindelijk toch niet lekker liep. Tot 2 keer toe zelfs. Ongekend. Raar. Ongemakkelijk zelfs. Ik begon me bijna zorgen te maken. Was mijn 'inspiratie' op? Het was slecht weer in Portugal, was m'n schrijfbatterij leeg? Had ik zonne-energie nodig? Was dit wat ze een 'writers-block' noemen? En zo ja, hoe kon ik dat dan doorbreken?  Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik met Ralph achterin de tuin van ons huis in Pedreira zat en het met hem besprak. Toegaf dat ik bang was dat het klaar was. Op. Voorbij. Geen nieuw boek meer. Gelukkig geloofde hij dat totaal niet. Integendeel zelfs. Ik moest gewoon iets anders dan anders bedenken. Maar wat? De rode draad tot nu toe in vrijwel al mijn boeken was de niet altijd goede verhouding tussen moeder en dochter ... soms zelfs een echt slechte verhouding. Wat nu als ik dit keer eens een moeder en dochter bedacht die het juist heel goed met elkaar konden vinden? Die voor elkaar door het vuur gingen? Misschien zelfs wel een moord voor elkaar konden plegen? Jullie begrijpen het al... het zaadje was geplant. Er was een idee. In Velddriel lopen een moeder en dochter rond die vaak samen optrekken. De dochter heeft een webshop, de moeder helpt en yep, daar was weer een idee. Zo'n moeder en dochter moest het worden. Nu nog een locatie. Niet weer de Algarve, niet weer Tomar, maar wat dan wel? We zouden eind maart van Tomar terugrijden naar Nederland, wat was een leuk decor om als tussenstop te gebruiken? Antwoord: de Serra da Estrela! Een ongerept, woest, verlaten, inspirerend gebied met heerlijk eten, geiten, schapen en geweldige dorpjes.  Naast de personages was er dus ook al de locatie. Het begin was er en geloof het of niet, de zon begon te schijnen. Letterlijk en figuurlijk. Het weer klaarde op, mijn hoofd ook. Mijn schrijfbatterijtje ging het weer doen en vrijwel als vanzelf ontstond het verhaal van Isa en Sara, dochter en moeder met een vreselijke man/vader Bram. Je zal maar zo'n vader hebben. Een dochter die vanaf jongs af aan leert dat ze haar moeder kan beschermen door haar vader ter wille te zijn. Tot een bepaalde hoogte. Tot het breekpunt. Kortom, een heftig verhaal tegen een schitterend decor over liefde tussen moeder en dochter. Over grenzen opzoeken. En er misschien ook overheen gaan. En wat dan?  Gelukkig is er altijd weer liefde. Op onverwachte plekken, in onverwachte gedaantes. Zo ook in dit boek. En natuurlijk mijn eigen liefde voor geiten... die komt er ook weer in terug. Voor de broodnodige humor. Capriolen van geiten zorgen voor een lach, het verhaal van Isa, Sara en Bram voor - misschien - een traan. Dit keer dus geen moeizame relatie tussen moeder en dochter, maar wel degelijk tussen dat tweetal en hun vader/man. Er moet tenslotte altijd een conflict zijn. Spanning. Geen zoetsappig liefdesavontuurtje, maar een ingewikkeld verhaal dat veertig jaar omvat en waarin uiteindelijk bijna niets blijkt te zijn zoals iedereen dacht. Of juist wel? Verwarring ten top. Onduidelijkheid over veel wat er in het verleden is gebeurd. Verstrikt. Of toch uiteindelijk bevrijd?  Lees mijn nieuwste roman, laat je meevoeren door de schitterende natuur van de Serra en vooral: GENIET. ----------     21-05-2026, reactie van Einte Zo zie je maar: de man heeft vaak de goede tip..... Benieuwd naar je nieuwste roman! ----------     << Terug >>