Datum:  5-08-2026    Schrijven in Portugal, blog 34 De reis van haar leven .... Hoewel ik graag wandel, ben ik geen type om hele dagen te gaan lopen, zeker niet met een rugzak. Ik kijk dan ook altijd met een soort geamuseerde belangstelling naar de pelgrims die dwars door Frankrijk, Spanje en Portugal op weg zijn naar bijvoorbeeld Fatima of Santiago de Compostela. Niet mijn 'cup of tea'  maar wel intrigerend. Waarom doen mensen dat? Hoe werkt het precies? Waar slapen ze? Toen Ralph en ik eind maart terugreden van Portugal naar Nederland besloten we een kleine omweg te maken en via Santiago te rijden. Uiteraard kwamen we weer heel wat caminogangers tegen. Omdat ik nog naar een onderwerp zocht voor een volgend boek tipte iemand me om Santiago te gebruiken, maar hoe? Ik was echt niet van plan zelf te gaan wandelen en je moet toch wel weten waar je over schrijft. Via via kwam ik in contact met Laura, een Nederlandse vrouw die de camino vorig jaar had gelopen en ja, je gelooft het niet, aan een Portugees is blijven plakken. Hoe mooi is dat!? Dat biedt volop inspiratie uiteraard. En zo is Sabine geboren. De caminogebeurtenissen van haar zijn deels gebaseerd op die van Laura, uiteraard met de dichterlijke vrijheid die ik als schrijfster heb. De cover met de koe spreekt boekdelen. De tocht gaat lang niet altijd over rozen, maar wel door beekjes, over geitenpaadjes, over hekken en door weilanden. Langzaam kreeg Sabine vorm, ze kreeg een verleden, dat verwerkt moest worden tijdens het lopen, en zo ontstond ook de titel. De camino is een reis, niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk. Wandelen, vooral in je eentje, kan confronterend zijn. Je komt jezelf soms echt tegen, er zitten dingen mee, maar soms gaan er ook dingen fout. Als in een boek alles van een leien dakje gaat, is er weinig aan. Er ontstaat geen boek zonder spanning, zonder conflict, dus er moesten meerdere mannen ten tonele worden gevoerd. Het leven bestaat uit het maken van keuzes, dus ook dat van Sabine en ik heb het haar niet gemakkelijk gemaakt.  Terwijl Laura nog steeds gelukkig is met haar Portugees heb ik steeds meer bewondering gekregen voor de caminogangers. Zeker degenen die het redelijk low budget doen en in slaapzalen overnachten of zelfs op campings in meegesjouwde tentjes. Het is soms echt afzien, je letterlijk de blaren lopen maar de voldoening als je uiteindelijk in de kathedraal van Santiago staat, maakt alles goed.  En zo is het met schrijven ook. Soms gaat het van een leien dakje, rolt alles als het ware zo m'n vingers uit, soms is het schrappen en opnieuw beginnen en stottert het meer dan dat het lekker loopt. Maar als het boek eenmaal af is en geredigeerd dan is de voldoening groot. Weer een kindje geboren. Weer een verhaal dat het levenslicht ziet. Weer een reis voltooid. Op naar het volgende boek, de volgende reis, dit keer naar de Zilverkust, omgeving Óbidos. Het boek is al af, maar het zal nog wel even duren voor het daadwerkelijk te koop is. Ik hou jullie op de hoogte! ----------     6-08-2026, reactie van Goed geschreven graag gelezen blog Ellen. Weer een intrigerend verhaal... Trouwens, ook niks voor mij dat lange afstandslopen. Zeker niet met grote groepen tegelijk, zoals de vierdaagse van Nijmegen! Daar snap ik dus helemaal niks van! Nee, liever rustigaan korte wandelingetjes in stille natuur, dÃ�t vind ik heerlijk. Ik ben zo blij en dankbaar dat ik dat weer kÃ�n! â��ï�� Succes net he schrijfudeee ----------     << Terug >>